Szukałem tego polsatu i prawie się spociłem z nerwów, gdyby nie fakt, iż mam nieszczelne okna, więc w moim pokoju nie da się spocić, nawet bardzo tego chcąc. Spojrzałem na zegarek i zorientowałem się, że jest jedenasta, a ja spałem ostatniej nocy około czterech godzin ze względu na duszący katar (prawdziwi mężczyźni nie aplikują sobie żadnych sprejów na zatoki, bo wymaga to penetracji nosa), więc nadszedł czas na spanie. Wyłączyłem przeraźliwie skrzypiący telewizor marki „telestar”, poprawiłem starą, śmierdzącą, płaską, jak sprany ręcznik poduszkę, pomyślałem, że czas skończyć myśleć i chciałem zasnąć. Oczywiście w tym momencie odechciało mi się spać.

Leżałem niespokojny, niczym podniecony członek, w swym zielonym łóżku zrobionym na zamówienie gdzieś w Lubelskim, spoglądałem na mrugającą diodę monitora stojącego na biurku i obmyślałem, jak by ją wyłączyć bez wstawania. Byłem pewien, że to właśnie ten pulsujący, niebieski punkt odpowiada za moją bezsenność. Wiedziałem także, że jeżeli teraz wstanę, to już nigdy nie zasnę, bo kiedy się zbliżę do ekranu, ujrzę za oknem trzy wielkie i świecące, jak nasienie w ultrafiolecie biurowce, których widok każdego ranka przypomina mi o szkole i o tym, że trzeba wstawać szybko, bo pica z auchana wymaga siedmiu minut obróbki termicznej.

Kręciłem się, wciągałem gluty i pokasływałem do drugiej. Czułem wtedy koniec męczarni. Byłem tak bardzo martwy, że niemalże czułem rozkładanie się mojej sfery sacrum. Dusza wyłączała się, narządy zwalniały i tak dalej, nawet katar ustąpił z jednego otworu nosowego umożliwiając w miarę swobodne oddychanie. Kiedy odwracałem się w stronę portretu Lady Gagi zdobiącego wschodnią ścianę mojego pokoju poczułem nieprzyjemne kłucie w dole brzucha. W tym pięknym momencie dopadły mnie potrzeby fizjologiczne. Ja jednak mam swój honor i nie będę słuchał rozkazów swego wnętrza o drugiej w nocy! Zamiast odwiedzić komunistyczną szachownicę zdobiącą podłogę toalety zająłem się rozmyślaniem nad pojemnością pęcherza. W tym momencie prowadziłem legalny hazard, tak zwaną „grę losową”. Moje łóżko przemieniło się z zimnego kawałka materaca w ekskluzywny „salon gier LAS VEGAS KAWIARNIA HOT SPOT 24/h”. Prawie poczułem woń kawy za trzy złote i zapach spalonych prostownicą włosów, który często towarzyszy personelowi żeńskiemu w tych lokalach dla wybrańców. Grałem w jednorękiego bandytę ze swoim penisem… chociaż nie, to źle zabrzmiało. Powiedzmy raczej, że był to rodzaj starcia z automatem losującym cytrynki. Stara cyganka siedząca w rogu sali powiedziała, że muszę jednak wstać z posłania, bo nie wytrzymam do szóstej. No tak, wtedy to były jeszcze cztery godziny.

Resztę nocy wspominam przyjemnie. Miałem chyba sen erotyczny. Były to jednak marzenia nieco ospałego, polskiego samca, który przed stosunkiem zajęty był jedzeniem sznycli, więc zanim od mięsa mielonego przeszedłem do stosunków damsko-męskich zadzwonił budzik. Jeszcze wczoraj mógłbym go zignorować z racji dręczącej mnie infekcji, ale dziś byłem już absolutnie zdrowy. Oczywiście mój stan zdrowia w ogóle się nie zmienił, ale rodzina uznała, że już mi wystarczy dochodzenia do zdrowia w domu. W modernistycznym budynku X LO znacznie lepiej wychodzi się z grypy.

Wrzuciłem szybko picę do piekarnika, wyjąłem z szafy względnie czystą podkoszulkę i skarpety sportowe marki skarpetpol, a następnie udałem się do toalety. Przez ten przeklęty sen erotyczny z mielonymi w roli głównej miałem problemy ze swobodnym oddawaniem moczu. Osikałem soczyście prawą nogawkę piżamy marki auchan, oraz wirówkę. Nie żal mi było wytworu niemieckiej technologii z czasów NRD, ale piżamka była stosunkowo nowa, a ja osikanych dwa razy nie zakładam.

Rozumiem, dlaczego kobiety żądne są miłości. W ich wykonaniu nie ma ona złych skutków. To zrozumiałe, że ciągle fantazjują, bo mogą to robić bezkarnie. Nas, Prawdziwych Mężczyzn nocne i nie tylko, fantazje zmuszają na przykład do kupna nowej piżamki, dlatego prawdziwy mężczyzna nie fantazjuje, a seks uprawia tyle razy w życiu, ile ma dzieci. Zastanawiam się tylko, dlaczego taką reakcję wywołały u mnie sznycle, skoro wcale nie jest to towar deficytowy i nie ma do czego wzdychać…

Kupiłem drogie klocki lego i wyszedłem z budynku galerii krakowskiej bez rękawiczek, czym naraziłem się na ostry atak alergii. Według mojej rodziny alergia bierze się z tego, że człowiek nie nosi czapki, albo rękawiczek. Kiedy stałem chwilę oddając się rozmowie wręcz czułem, jak alergeny zacieśniają swoje szyki, by za chwilę uderzyć we mnie kaszlem. Mądry człowiek w „Sprawie dla Reportera” powiedział dziś, że wszyscy mamy jakiś defekt. To prawda, zgadzam się. Wszyscy mamy także jakąś alergię i nie ważne, czy to wstręt do kurzu, nietolerancja laktozy, czy nadwrażliwość na zapachy, wszystkie te przypadłości prowadzą do kaszlu i są wzmacniane przez brak nakrycia głowy. Tak przynajmniej mówi się w moim domu.

Kiedy rozmowa się skończyła, ruszyłem w stronę przystanku. To normalna procedura. Człowiek cały dzień świetnie się bawi, ale kiedyś trzeba wrócić do domu, żeby ogrzać uszy, wypić herbatę ze zgniłą cytryną, wypróżnić się i sprawdzić powiadomienia na facebooku. Do domu dojeżdżam tramwajem. Mimo to chciałem dziś sprawdzić swoją wszystko-mającą Nokię i uruchomiłem dedykowany dla niej program do nawigacji GPS. Miałem nadzieję, że to elektroniczne cudo warte tyle, co moja siostra na cygańskim targu dzieci kilka kilogramów temu, wskaże mi zupełnie nową trasę do Bronowic. Gdyby tak się stało, to pewnie wybrałbym się na spacer chcąc ją sprawdzić.
Włączyłem więc mapę, wpisałem lokalizację swojego domu i nakazałem obliczenie trasy. Stanąłem w miejscu, chcąc pomóc Nokii złapać sygnał satelitów. Minutę później jeszcze stałem. Dwie minuty po tamtej minucie dalej stałem. Zaczynałem się buntować przeciwko temu urządzeniu. Przypomniałem sobie wtedy, że podczas wizyty w Czarnogórze nawigacja w starym telefonie była w stanie się odnaleźć nawet w ruchu, więc łudząc się, że moja nowa komórka odnajdzie się, zanim dojdę do przystanku ruszyłem właśnie w jego stronę.

Czekałem chwilę na tramwaj i byłem już mocno wkurzony. Możliwość darmowej nawigacji jest wypisywana na stronie producenta jako jeden z głównych atutów mojej Nokii, ale udało mi się z niej skorzystać tylko raz, kiedy akurat nie była darmowa, o czym nawet nie raczono mnie poinformować. Dzięki temu przez najbliższe 64 dni nie mogę podrywać kobiet przez smsy, bo mam na koncie tylko dwa złote.

Kiedy wsiadłem do pojazdu odruchowo schowałem drogi telefon do kieszeni, bo trochę się o niego obawiam. W nodze już miałem nową trasę do domu, bo przecież pędziłem właśnie z prędkością 13 kilometrów na godzinę stalowym potworem linii 14. Zauważyłem przy okazji, że w pięćdziesięcioletnich tramwajach z Norymbergi zamontowano system zapowiadania przystanków. Pomyślałem, że żyję w prawdziwym, europejskim mieście, skoro stać nas na montowanie takich zbędnych bajerów w starych tramwajach, które wkrótce mają być wycofane z użytku.
Byłem przepełniony dumą, aż zorientowałem się, że nowy system wcale nie działa. Uff, już zbyt daleko odpływałem myślami. Na Basztowej spiker zaciął się i powtarzał w kółko „ba-ba-ba-ba”, a elektroniczna tablica włączyła tryb sługusa Donalda Tuska. Wyświetlając fałszywe informacje chciała mi wmówić, że czarne jest czarne, a białe białe.

Na szczęście dla siebie nie rozpoznałem w niej ciała swojego brata. Wiedziałem, że za Basztową nie ma Mistrzejowic i nie wysiadłem, choć Ekipa Rządząca pewnie tego chciała!
Później, idąc już ulicą w kierunku domu widziałem pusty skład tramwaju linii 8 z białym podświetleniem tablic. Przyrzekłem sobie, że kiedyś się taką zmodernizowaną ósemką przejadę. Z tymi ekstra wypasionymi tablicami prezentującymi trasę w formie trójwymiarowych zakrętów poczułbym się co najmniej, jak we Wrocławiu. Gdybym jeszcze przy okazji mógł spokojnie usiąść, to pewnie przeniósłbym się do Frankfurtu nad Odrą. Z każdą modernizacją w krakowskich tramwajach jesteśmy bliżej cywilizacji. Każdy dres wam powie, że najważniejsze są lasery, zaraz za nimi dziwki, później koks, a na końcu czysty kibel, żeby móc go osikać. W MPK brakuje chyba tylko kibla, więc jest nieźle. Nie wierzcie, kiedy ktoś mówi, że prawdziwym problemem komunikacji miejskiej w naszym mieście jest uboga infrastruktura i złe zarządzanie, bo jak widać tak nie jest. Skoro można wydać setki tysięcy złotych na zmienianie systemu informacji o zbliżających się przystankach co pół roku, to znaczy, że nie ma na co tych pieniędzy zmarnować i jest dobrze.

Poszedłem dalej, aż dotarłem do osiedlowych garaży. Myślałem, że emocje na dziś się skończyły. Do domu jeszcze jakieś 300 metrów, a tu niespodzianka! Ktoś postawił przy garażach udekorowaną choinkę podpiętą do prądu! Zastanawiam się, kiedy osika ją jakiś pies, albo kiedy jakiemuś dresowi się ona nie spodoba. Póki co ogłaszam, że idą święta i informuję, że wiem o tym dzięki ulicy Gabrieli Zapolskiej, gdzie mieszkają kreatywni i pozytywnie zakręceni emeryci.

Kiedy pierwszy raz na mnie spojrzałaś, od razu wiedziałem, że gdzieś tam głęboko w moim sercu, mniej więcej w lewym przedsionku gotuje mi się krwinkowa zupa. To pewnie za sprawą podwyższonej temperatury, jaka przytrafi mi się w tym tygodniu. Trochę żałuję, bo to oznacza, że raczej nie zaliczę 9258 buziaków w policzek. Z drugiej strony, może to i lepiej, bo nie wiem, czy nadmiar enzymów przypadkiem nie rozpuściłby mi wtedy skóry. Policzki są zdecydowanie elementem dekoracyjnym, nawet u mężczyzny, więc nie chciałbym ich stracić.
W dodatku utrata tkanki mięśniowej przez wróżbę niebieskiego portalu jest kiepską opcją. Jak później tłumaczyłbym się ziomkom podczas szalonej biby w jakieś Euforii, albo innej Plaży (dlaczego ludzie na fejsie piszą słowo „plaża” wielką literą, tego nigdy nie zrozumiem)?
„Nie mam policzka, bo dostałem 9258 całusów od przypadkowych mężczyzn i kobiet, z których przynajmniej 1/3 jadła wcześniej kotleta, albo kebab.”

Co na to koksu? A no nie wiem, ale ostatnio była dobra faza w supermarkecie. HIHI, Marek (ten z wąsem) chwycił w dłoń puszkę groszku i schował ją na 10 sekund do kieszeni. Mówię wam, jaka beka, ochroniarz smarknął z wrażenia w chusteczkę (miał takie chusteczki ze słonikiem <3).
W tym samym supermarkecie kopnąłem swoimi mrocznymi glanami w misia, żeby mu pokazać jak bardzo nienawidzę lady gagi. Później z Aś i Kaś poszliśmy na dział muzyczny, żeby posłuchać trochę happysadu, bo Kaś ma zamułę i chce zapomnieć o Krzyśku. Nie ogarniam tego chłopaka! Wybrał kiełbasę z grilla na szkolnym festynie w naszym gimie, zamiast przelizać się z Kaś. Chociaż może to i lepiej, bo przecież całowanie się po kiełbasianej uczcie jest kiepskie.

Co mi na to powie Johny Bravo? Pewnie nic odkrywczego, ale to w końcu Johny Bravo. Narysował go ktoś w U,S i A, więc trzeba się zgodzić, że jego słowa są kultowe. A że przetłumaczone z oryginału straciły faktycznie cały dowcip i nijak się mają do naszej rzeczywistości, to już tylko szczegół. Jak coś nie pasuje, to zawsze został Jarek Kaczyński. Z tego to dopiero jest ubaw. Najlepiej wybrać jakąś jego wypowiedź, koniecznie głupią, z czym nie będzie problemu, bo mówiąc serio – każda jest głupia, a następnie wstawić ją do aplikacji, wcześniej źle odmieniając słowa, tak aby wrażliwi na estetykę zdań wyrywali sobie łoniaki czytając nasze wypociny.

Wracając do photobloga, to ostatnio złamałem system wrzucając tam tekst piosenki Włochatego. Żebyście widzieli reakcję Donalda Tuska! Aż stuknęło w Koreańskich obozach koncentracyjnych, a bezdomni poczuli uderzenie ciepła. Powiem więcej, nawet Francuskie wojsko przestało wyłapywać cyganów przeznaczonych do deportacji w miejsce, z którego przyszli. Tutaj wtrącę, że ciekaw jestem, skąd przyszli cyganie żyjący we Francji? Wysyłają ich do macic matek, czy wierzą, że wszyscy cyganie faktycznie wywodzą się z Rumunii?

Chciałem się jeszcze dowiedzieć czegoś o swojej klasie. Zamiast zwyczajnie z nimi pogadać, zapytałem fejsbuka. W szkole wolę siedzieć cicho, bo jeszcze ktoś zobaczy moją odmienność i będą się ze mnie śmiali. Jak to dobrze, że na facebooku wszyscy możemy być tacy sami, uff. O, numer szósty lubi placki, hihhihehehehehehehe.
Skoro już wiem o nim tyle, to sprawdzę na czym polega życie i po co żyję.

Całe moje życie polega na tym, że uciekam tylko po to, żeby sprawdzić komu zależy na mnie na tyle, żeby mnie gonić i zatrzymać.

Mądrze powiedziane, tylko o co właściwie chodzi?